Opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom

Opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom. De jeugd van nu, sommige ouderen kunnen deze wel schieten. Ze zijn zelfzuchtig, individualistisch, in hun ogen, doen waar ze zelf zin in hebben en dat past niet bij hun levenswijze. De telefoon is hun vriend, terwijl ouderen daar anders naar kijken. Niet iedereen denkt er uiteraard zo over, maar berichtjes in de krant over dat we tegenwoordig anders in het leven staan, dan vroeger. Geven aan dat er momenteel een grote kentering gaande is en dat juist omdat veel mensen zijn opgegroeid met het idee dat een ander belangrijk is, dat er nu verandering plaatsvindt.

Opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom

Die kentering uit zich voor de oudere generaties als een negatieve. Want je telefoon als vriend, hoe is het mogelijk. De kentering die gaande is, is een afzetting tegen het, de ander is belangrijker dan ikzelf syndroom en geeft dus een andere context aan “Opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom”.

Oudere generatie leerde een ander voor te laten gaan

Ik kom uit de generatie waarin mij is geleerd, eerst goed voor een ander te zorgen. En dan pas voor jezelf. In onze opvoeding was het idee van "opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom" duidelijk aanwezig. Het heeft mij geen windeieren gelegd. En ik denk velen van mijn generatie ook niet.

Want we worstelen met het niet goed voor onszelf zijn, onszelf wegcijferen. waardoor we onszelf niet op waarde schatten en altijd maar zorgen voor een ander. Net zolang totdat we er bij neervallen, letterlijk en figuurlijk. Hierdoor is het syndroom van opgegroeid zijn met het idee dat een ander belangrijker is, heel zichtbaar in deze generatie.

Doorgaan tot je er bij neervalt

Het doorzettingsvermogen van oudere generaties is onze vriend en heeft ons heel ver gebracht. We hebben het dus niet zoveel op met die individualistische jeugd. Die zichzelf zo belangrijk vindt. En overal selfies moeten maken van zichzelf. Daarbij is doorgaan tot het uiterste vaak te herleiden tot het opgegroeid zijn met het een ander is belangrijk syndroom.

Want alles draait om hun en als je ze iets vraagt, zeggen ze doodleuk nee. Of de jeugd hier gelukkig mee is? Ook daar spreken berichtjes in de krant over. Zo'n 20 % heeft last van een burn out, is overspannen. Dus het individualisme en nee zeggen, kent dus ook zo zijn nadelen. Hierbij kan duidelijk worden dat sommige jongeren niet zijn opgegroeid met “Een ander is belangrijk syndroom”.

Druk om goed te presteren

Alhoewel diegenen die last hebben van een burn out, vaker eerder aan anderen denken dan aan zichzelf. Maar dit heeft dit weer meer te maken met de druk die ze wordt opgelegd om goed te presteren. Want dan tel je mee in de maatschappij en het hangt samen met het “Opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom”.

Veranderingen in opvoeding

De opvoeding nu is dus anders dan de opvoeding van vroeger. Hierbij laat ik in het midden wat beter of slechter is. Alles heeft goede en minder goede kanten. Als we kijken naar onze generatie de veertigers en ouder. Dan zijn velen opgegroeid met, zorg eerst goed voor een ander en dan pas voor jezelf. Dat stempel, opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom, heeft veel invloed gehad.

Het gevolg hiervan is dat je niet hebt geleerd jezelf op waarde te schatten. En je daarom ondergeschikt gaat maken aan anderen. Gevolg hiervan is dat je geconfronteerd wordt met veel dingen in je leven, die niet willen lukken. Dat je moeite hebt met het innemen van je ruimte, moeite hebt met nee zeggen, grenzen stellen. En jezelf dus eigenlijk op een tweede plaats zet. Dit alles is te herleiden tot het fenomeen opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom.

Wie hoort er op de eerste plaats?

Maar ik hoor mijzelf toch niet op de eerste plaats te zetten? Dat is nu juist wat de jeugd van tegenwoordig doet en dat vind ik egoïstisch? Is het jezelf op de eerste plaats zetten, egoïstisch? Ja en Nee, de oudere generatie heeft geleerd dat dat wel zo is. De jeugd van nu, zet zichzelf makkelijker op die eerste plaats. Is dat egoïstisch? Ja en Nee. Het komt voort uit opvoeding, en uit de tijd waarin men is opgegroeid met een ander is belangrijk syndroom.

Wanneer is er sprake van egoïsme?

Ja, als je helemaal niets voor een ander over hebt, dan is er sprake van egoïsme. Nee, als je jezelf op gelijke voet zet met een ander. Dan is er geen sprake van egoïsme. De oude generatie is doorgeslagen in er voor een ander te zijn. En cijfert zichzelf dus compleet weg. Veel van deze mensen zijn opgegroeid met het een ander is belangrijk syndroom, wat hun gedrag verklaart.

De nieuwe generatie is doorgeslagen in alleen aan zichzelf denken en cijfert anderen compleet weg. Dit geldt uiteraard niet voor iedereen, het is een beeld schetsen, om het te kunnen begrijpen.

Jezelf op de eerste plaats zetten, kan egoïstisch zijn, maar dan sla je er in door. Je kunt namelijk ook jezelf op de eerste plaats zetten en er nog steeds voor je medemens zijn. De nuance zit hem er in, hoe doe je dat dan? Alles moet een balans kennen en dat geldt ook voor dit. Als je jezelf belangrijk vindt, en je doet dat op een manier dat je ook nog steeds begrip hebt voor anderen, is de balans er en dan zit je zelf met anderen op de juiste plaats. Maar je durft ook een keer nee te zeggen, zonder schuldgevoel en tekst en uitleg daarbij te geven om je nee te vergoelijken.

Elk mens verdient een fijne relatie met zichzelf

Zeg je overal nee op, ben je compleet op jezelf gericht. Maar dan sla je door naar de andere kant. En is er dus sprake van egoïsme en individualisme. Om met jezelf een fijne relatie te hebben, is het onontbeerlijk dat je jezelf op de eerste plaats zet. Waarbij het er om gaat, hoe of je dat doet. Balans. Dit is juist belangrijk wanneer je bent opgegroeid met Een ander is belangrijk syndroom, en er nu bewust een nieuwe balans wordt gezocht.

Voor alles geldt balans

Dan heb je vanzelf ook een fijne relatie met anderen. En als iedereen dit zou doen is er veel meer sprake van zelfrespect en respect. Langzaam aan zijn we het syndroom “een ander is belangrijker dan ikzelf” van ons af aan het schudden. En dat is niet gek, want veel mensen zijn opgegroeid met het idee dat een ander belangrijk is en dat syndroom vormde hun levenshouding. En dat gaat altijd gepaard met uitersten.

Die uitersten is in de ogen van de oudere generatie, de jeugd die overal nee op zegt en veelal met zichzelf bezig is. We groeien naar een balans waarin we enerzijds onszelf belangrijk vinden, maar een ander ook. Deze evolutie heeft te maken met het lang geleden opgegroeid zijn met Een ander is belangrijk syndroom en nu de zoektocht naar evenwicht.

Hier zullen nog vele jaren overheen gaan. Maar dat het gaat gebeuren dat staat vast. We zijn namelijk hier op aarde om gelukkig te zijn en een mens ervaart meer geluk als hij eerst van zichzelf houdt en dan pas van een ander, zolang hij die ander niet vergeet. Zo is er balans en gaat macht naar de achtergrond. Uiteindelijk zullen we allemaal toegeven dat het opgegroeid zijn met Een ander is belangrijk syndroom een diepgaande impact heeft gehad op hoe we in het leven staan.